15 Ekim 2007 Pazartesi

gerçekten

üzgünüm. gerçekten. ve çok içerden. bunu buraya söylemek. buradan söylemek. kime söylemek? neden söylemek? sanki bu insan, bu acıya gark olunca.. bu insan böyle oluyor işte... acının egemenliğinde... dışarı çıkmak istiyor. bu üzüntü.. bu burkuntu... bu... bu.. bu. b
...
senin olan canım yanıyor ey allah'ım... beni affeder misin?

2 yorum:

vedide yalınayak dedi ki...

canım elif, canım eda, canım elifeda.. n'olur üzülme...

granieve dedi ki...

bir arkadaşım çektiği bir aşk acısından bahsederken demişti ki, ölürüm sanmıştım, ölmedim..

insan öleceğim zannediyor lakin hayatta kalıyor elifciğim. acı nedir ki, ruhumuzun bir iğne deliğine sığacak kadar sıkışması, ama şunu bilerek, nasılsa çıkacağım, nasılsa nefes alacağım..

inşallah nefes almaya başlamışsındır, inşallah serüvenin kısa sürmüştür..