24 Haziran 2008 Salı

bil bakalım, ben kimim?

hangi gözlerle bakıyorum dünyaya?
bakışımın iğnelendiği herşey sahiciliğini yitiriyor.
sanki tutup bir ucundan çeksem, yırtılacak kağıt gibi.
sevgilimle konuşuyorum, başımı kaldırıp bakıyorum yüzüne..
yok yok, burada olan hiçbir şey gerçek değil.
bitecek az sonra.. az sonra ara verilecek. az sonra dekoru
söküp yerinden yeni sahneye geçeceğiz.. sadece,
benim haberim olmayacak bundan. fark etmeyeceğim.
ellerime bakıyorum. ellerim benim değil.
aynaya bakıyorum yüzüm benim değil.
diyorum ki başka biri olmalı bu gözlerden dünyaya bakan.
uymuyor yüzüm ve içim. içim ve dışım.
dünya ve dünyam. uymuyor. aklım almıyor.

3 yorum:

.V.yaka dedi ki...

Keşke daha sık yazsan... Sen daha sık yazıyorsundur belki de... Öyleyse, keşke daha sık okusam.

kibrit kutusu dedi ki...

çok sevgili v-yaka, bilseydim yorumlarınızla sayfamı şereflendirdiğinizi hemen bir öpücük olup yanağınıza konardı;)

Esra Rebele dedi ki...

Truman Show'u izlediğimden bu yana nerde ufuk veya güzel bir manzara görsem aynı hislerle doluyorum. Sanki sahne yırtılacak, sanki dünya yuvarlak değil de kare. Çok acayip.