13 Temmuz 2009 Pazartesi

ben annemin beşiğini, tıngır mıngır sallar iken...



çok şey oldu.
şehrimizden mfö geçti mesela.
sihirli bir değnek gibi değdiler günümüze.
aslında dünümüze.
çok oldu çünkü onlar central park'ı şenlendireli.







mfö şarkılarını söylerken yağmur yağdı. böylece görmüş oldum ben de yağmur yağarken denize girmek kadar büyülü imiş onları dinlemek şemsiyeler altında. düşündüm... çocuklarım olursa onlar da mazhar-fuat-özkan'ı tanısınlar istedim. sanki dilek tutar gibi. sanki bir lamba ciniyle konuşur gibi. ben onlarla büyüdüm, dedim... içimden bir ses karşılık verdi: yaşlanıyorsun. ihtiyarlarım inşallah, dedim. sonra ekledim:

"new york'tan kibrit kutusu; çocukluğunun bu nadide parçalarını, gelecekteki çocuklarına armağan ediyor..."





sonra bahtımıza gökkuşağı çıktı. daha ne olsundu! konserin tadı damağımızda yol boyu yürürken eşlik etti gökkuşağı bize. ne güzel bir ismi vardı onun öyle! ne mahirdi yağmur damlaları böyle!

...

sonra ben bir film daha çektim. kısa ve renkli ve dahi sesli. kolay oldu diyemem, baş yapıt oldu da diyemem! ama olsun, insan hayaliyle dans ederken değiyor çekilen tüm zorluklara.

2 yorum:

ruzname dedi ki...

duygu, biraz duygu...
bütün isteğim buydu...

kibrit kutusu dedi ki...

aslınde benim de büyün isteğim uykuuu, biraz uyku...