7 Haziran 2010 Pazartesi

hoşgeldiniz

bomboş bir ev.
bomboş.
tek ses var:
beyin cepherlerini kanırtan bir kapı gıcırtısı.
evin tenhalığı öyle fena ki!...
kendi varlığınızdan bile şüphe duyuyorsunuz içeride dolaşırken.
bomboş bir ev.
terk edilmiş.
yaşattığı acılar yüzünden geçmiş hane halkınca lanetlenmiş.
cinler, periler bile mesken tutmak istememiş.
mutsuz bile değil.
hissiz.
cansız.
tatsız.
renksiz.
yanisi onu tanımlayacaksanız eğer üzerinde tutamadıklarıyla tanımlarsınız.
çünkü sıfatsız.


işte biraz öyleyim.



sahi neden yolunuz düşsün ki böyle bir eve?

3 yorum:

Adsız dedi ki...

hiç, yoktan iyidir...

seyyarat dedi ki...

bilmenin üç aşamalı oluşunu işte bu yüzden seviyorum.

seyyarat dedi ki...

bilmenin üç aşamalı oluşunu işte bu yüzden seviyorum.